Το Σωματείο Εργαζομένων Συμβασιούχων Υπηρεσίας Ασύλου για μία ακόμη φορά προχωρά στην κήρυξη προειδοποιητικής Απεργίας την Πέμπτη 23 Απριλίου, με προεξαγγελία συνέχισης των κινητοποιήσεων στην περίπτωση που δε λάβει δέσμευση του Υπουργείου για την ανανέωση όλων ανεξαιρέτως των Συμβάσεων Ορισμένου Χρόνου που ξεκίνησαν τον 1/2017. Το σωματείο από ιδρύσεώς του βρίσκεται σε διαρκείς και επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις για τη διεκδίκηση της ανανέωσης των εκάστοτε συμβάσεων στην κατεύθυνση της μονιμοποίησης, την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού στην Υπηρεσία Ασύλου, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες με ίσα εργασιακά δικαιώματα.
Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα τον αγώνα τους.
Εδώ και χρόνια πάγια πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, αποτελεί η ανακύκλωση της ανεργίας, μέσω διάφορων προγραμμάτων και συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα αλλά και το δημόσιο, ο οποίος στελεχώνεται όλο και περισσότερο με πρόσκαιρο προσωπικό που καλύπτει τα αμέτρητα κενά της πολιτικής του παγώματος των μόνιμων προσλήψεων, όπως εγκαθιδρύθηκε στο πλαίσιο των «μνημονιακών υποχρεώσεων».
Ειδικότερα στην περίπτωση της Υπηρεσίας Ασύλου η ποσόστωση των Συμβασιούχων εργαζόμενων ανάμεσα στο συνολικό προσωπικό υπερβαίνει το 70%, μη συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων που άμεσος εργοδότης δεν είναι η ίδια η Υπηρεσία, προσμέτρηση η οποία θα καθιστούσε το μόνιμο προσωπικό μία ισχνή μειοψηφία. Τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα πρόσληψης 700 συμβασιούχων της Υπηρεσίας αποτελούν κι αυτά ένα «μπάλωμα» στο τεράστιο πρόβλημα της υποστελέχωσης και της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα. Στις πλάτες αναλώσιμων συμβασιούχων με μειωμένα δικαιώματα και ποντάροντας πάνω στον εγκλωβισμό τους στην ανασφάλεια, στηρίζουν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών την παρουσίαση έργου στο φλέγον ζήτημα του προσφυγικού, πάνω στο οποίο στήνουν τις προεκλογικές τους καμπάνιες και έναν από τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής τους.
Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα τον αγώνα τους.
Εδώ και χρόνια πάγια πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, αποτελεί η ανακύκλωση της ανεργίας, μέσω διάφορων προγραμμάτων και συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, δεν αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα αλλά και το δημόσιο, ο οποίος στελεχώνεται όλο και περισσότερο με πρόσκαιρο προσωπικό που καλύπτει τα αμέτρητα κενά της πολιτικής του παγώματος των μόνιμων προσλήψεων, όπως εγκαθιδρύθηκε στο πλαίσιο των «μνημονιακών υποχρεώσεων».
Ειδικότερα στην περίπτωση της Υπηρεσίας Ασύλου η ποσόστωση των Συμβασιούχων εργαζόμενων ανάμεσα στο συνολικό προσωπικό υπερβαίνει το 70%, μη συμπεριλαμβανομένων των περιπτώσεων που άμεσος εργοδότης δεν είναι η ίδια η Υπηρεσία, προσμέτρηση η οποία θα καθιστούσε το μόνιμο προσωπικό μία ισχνή μειοψηφία. Τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα πρόσληψης 700 συμβασιούχων της Υπηρεσίας αποτελούν κι αυτά ένα «μπάλωμα» στο τεράστιο πρόβλημα της υποστελέχωσης και της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα. Στις πλάτες αναλώσιμων συμβασιούχων με μειωμένα δικαιώματα και ποντάροντας πάνω στον εγκλωβισμό τους στην ανασφάλεια, στηρίζουν οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών την παρουσίαση έργου στο φλέγον ζήτημα του προσφυγικού, πάνω στο οποίο στήνουν τις προεκλογικές τους καμπάνιες και έναν από τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής τους.


